زنی که اخر حوصله اش سر رفت
زندگي چون قفسي است قفسي تنگ پر از تنهايي و چه خوب است لحظه ي غفلت آن زندانبان بعد از آن هم پرواز ميكنيش پرواز؟ چه اسم مسخره ايست براي مردن و گنديدن اين بهتر نيست ؟ زني كه جسدش را كركس ها خوردند
من بي نهايت مرده ام من يك دو سه تابش افتاب كه رسيد جسدم پوسيد اينها از نا اميدي نيست من اميد دارم به مردن ناله هاي كه ميدانم بي معني است فضاي درد مرا با چراغي در دست سوختي راه كه نشانم ندادي بيراهه كرديم من باز بي نهايت مرده ام خوب است لااقل مثل تو پوسيدگيم را تماشا نميكنم
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
دل جنگ هم
حوصله هم
.
